Raymond Thiry kennen we al een tijdje. Hij is de Nederlandse James Bond volgens een peiling die wij in 2020 deden. Uiteraard maakten wij zijn smoking. Ook de eerste urban van een Nederlandse wol maakten we voor hem. Net als een aantal andere outfits voor rollen, feesten en premières. Dat we de campagne Jouw moment. Jouw kleermaker onder andere met hem maken was voor ons dus evident. We interviewden hem uitgebreid. En Make The New Agency tekende daar dit verhaal uit op, die Raymond met zijn mooie stem insprak voor onder en bij de beelden van zijn portret. Lees mee en voel waarom NEW TAILOR de kleermaker is voor de speciale momenten van Raymond.
“De brochure waarin staat dat alles op rolletjes zal verlopen, is bij mij niet door de bus geduwd. En misschien moest dat zo zijn. Ik ben liefdevol opgegroeid. In een achterbuurt. Amsterdam. De Pijp. Mijn ouders zijn te vroeg overleden. Dus je leert jong dat het leven zich niet altijd laat regisseren. Ergens lang bij stilstaan is voor mij geen optie. In beweging blijven. Altijd op zoek naar reuring. Met een voorkeur voor de rafelrandjes. De ontregeling. En daar dan toch de schoonheid van zien.
Mijn ouders werkten in de confectie. Dus patronen zijn me niet vreemd. Ik had altijd al oog voor wat klopt. Voor snit. Voor detail. Voor hoe iets valt. Van tijd tot tijd komt er iets op je pad wat de boel openbreekt. Dan moet je jezelf ook in het diepe gooien. Bij mij begon dat toen ik ja zei tegen het acteren. Zonder te weten wat het me zou brengen. Acteren heb ik niet uit boeken geleerd. Niet academisch. Niet via de rechte weg. Het is me een beetje komen aanwaaien. In het begin vooral veel nadoen. Maar wel eigen. En dat deed ik goed. Niet onverdienstelijk in ieder geval. Maar op de toneelschool moesten ze me niet hebben. Ik was alleen maar de buitenkant, zeiden ze. Misschien hadden ze gelijk. Voor naturel spel dan. Maar niet voor de gebeeldhouwde waanzin waar ik ook van hou. Gaandeweg leer je dat wel. Je moet ook je eigen sores en verdriet durven tentoon spreiden. Je kunt niet andermans verdriet blijven spelen. Of andermans onzekerheid. Op een gegeven moment moet je wel iets van jezelf meenemen. Het wordt er in ieder geval authentieker van. Door wat je allemaal voor je kiezen hebt gekregen.
En misschien is dat uiteindelijk ook wat blijft. Niet de prijs. Niet het applaus. Maar het gevoel dat je hebt kunnen overbrengen. Spelen doe je niet om je naam in neon op een muur te zien prijken. Maar om samen iets moois te maken. Dan vallen de dingen samen. In het dagelijks leven afficheer ik me graag als working-class Hero. Slijtvaste kleding. Die een vlek kan verdragen. Maar er zijn momenten die iets anders vragen. Een belangrijk moment. Voor mij is dat power dressing. Goeie kleding heeft een bepaalde kracht. Iets wat niet verdwijnt met de jaren. Je stapt anders een ruimte in. Mensen kijken anders. En dat voel je. Als het erop aankomt, geen half werk. Want als je ergens binnenstapt, wil je voelen dat het klopt.”
